Saturday, October 07, 2017

Кусур



Живееме со позајмени насмевки
кои треба да ги вратиме
и со униформирани мисли
кои треба прописно да ги носеме.
Нема да не убијат цигарите душо,
ќе не убие глумењето дека се е во ред
она „ништо не ми е“ низ стиснати заби,
запакувано во алуминиумска фолија
како подгреана љубезност.
Луѓето кои опседнато мијат раце не сфаќаат
дека не им се валкани рацете туку совеста,
а таа не се мие со вода и сапун.
Но кој да им каже....
Се насмевнуваме на нивните навреди,
читајќи сме купиле мудрост
дека тие им припаѓаат
на навредувачите, не на навредените.
Не го пребројувај кусурот.
Остави го како бакшиш.
Предолго глумевме лудило
за да забележиме дека
глумењето изостана

а лудилото остана.

Tuesday, April 12, 2016

Приказни од саксијата






Одгледуваме растенија
во мали саксии
убедени дека
се грижиме за нив.
(А всушност чуваме
заробено парче природа
за да се измамиме дека
зидовите во нашиот дом
не се толку блиску
еден до друг.
Дека и дома поседуваме 
малку „надвор“.)
Ги ставаме покрај прозорецот
за да можат да ја гледаат
градината надвор.
Сме одлучиле за нив
дека овде им е подобро.
Затворени во една педа земја,
како во кафез,
осудени на нашата милост
да ги полееме со вода,
или свртиме кон сонце.
Да ги гледаат дождот и сонцето
преку стакло.
Осудени на нашата грижливост.
Затвореници на нашата совест.
Цветаат од благодарност
или од копнеж по градината?

Броење




Игравме игри во кои
некој мора да победи.
Наместо да играме
игри во кои никој
нема да изгуби.
Броевме победи и порази.
Пребројувавме грешки.
А можевме да броиме
премолчени зборови,
ѕвезди на небото,
или луѓе на митинзи.
Секој различно би изброил,
и никој не би погрешил.

Кој ќе преброи?!

Волуменот на тишината No2 (молчеливо хаику)

                                                                       
Ти зборуваш и
зборуваш и зборуваш 
ме обвинуваш.
*** 
Зошто јас молчам 
прашуваш со осуда, 
зошто јас молчам?! 
***
А јас одбирам 
да премолчам дека знам 
кога ме лажеш. 
***
И ти зборуваш 
зборуваш и зборуваш, 
зборови бараш. 
***
Имам впечаток- 
молкот ти е потежок 
од гласна лага. 
***
Ако сакаме 
да бидеме искрени, 
нема безгрешни. 
***
Зборуваш за грев... 
Мој е молчењето, 
твој зборувањето!

Tuesday, April 29, 2014

Од другата страна на корицата





Два билета во рака
а само еден пат.
Насмевката може да биде
одговор на многу прашања.
Низ колку прозорци
треба да се погледне
пред да се тропне на врата.
Оттаму поинаку изгледа
вишновата градина надвор.
Не го минуваме тој праг.
Навикнати сме ние
преку ограда да бегаме.
Преку корици и страници
на стари класици.
Пред да сфатиме дека
зборовите можат да се исушат
побрзо од мастилото
со кое се пишувани.

Sunday, April 20, 2014

Срча


Забелешка во твојот нотес,
неразбирливо запишана
со кратенки и симболи.
Стаклени опсервации на зборот.
Прекршена рефлексија на интерпукцијата.
Апсолвирана недореченост.
Ракописот личи на мене.
Ги има моите црти,
мојот поглед и насмевка.
Контура на мисла
побегната од хартијата.
Ме бараш помеѓу страниците,
а еден добар дел од мене
сеуште е ... во пенкалото.

Friday, April 04, 2014

Волуменот на тишината





(хаику пукнатини)
*
Молчам. Молчиш ти.
Премногу долго трае
Станува тесно.
*
Притиска зборот.
Држи го силно да не
удри во ѕидот.
*
Ако го пуштиш
низ процеп, нема да се
врати истиот.
*
Чувај го внатре
се уште има место,
нека притиска.

Празни зборови





Ја поправаме комуникацијата
како да лепиме парченца
од скршена вазна.
Споредуваме агли
и ги вклопуваме,
внимавајќи да не се расечиме.
Лепиме а знаеме
дека ќе пропушта вода.
Лепиме, за да биди празна.
Сепак лепиме.
Колку празнина собира
во една лепена вазна?

Висок напон




Кога правевме нов
распоред на ѕвездите,
останаа неколку вишок,
па ги сочував во фиока,
како резервни.
Се потрошија..
Една по една,
сите прегореа.
Лош спој сме,
иако не признаваме.
Наместо да се адаптираме,
ние остануваме
под висок напон
да го делиме
тоа што остана -
мракот.

Ништо ново




Светот се подготвува
за нова војна,
Македонија за нови избори,
медиумите за нови „бомбастични“ наслови,
овошните дрвја за нови плодови,
пијаницата на шанкот за нов пијалок,
студентите за нова испитна сесија,
пензионерите за нови активности,
вработените за нови пасивности,
астролозите за нов хороскоп
астрономите за супернова,
конспираторите за нов крај на светот,
јас и ти за уште еден нов ден
во кој ќе не промашат сите новини.
Навистина, се е по старо…

Бон тон




Не можеш да ја мериш искреноста
додека пристојноста ја засекува
мислата по должина
со аглите на
неизговорените зборови.
Добрите манири не се
отворена кредитна картичка
за да можеш
да потрошиш повеќе
отколку што имаш.
Нека не те залажуваат -
никој не бара од нас
да бидеме тоа што сме,
сосем доволно им е
ако можеме да бидеме
тоа што тие се.
Толку е лесно.
Затоа стануваме тешки.

Сума сумарум




Далечината ја мериме со време
наместо со километри.
Три часа возење.
30 минути пешачење.
20 светлосни години од нас.

И работата ја мериме со време
како вложен труд.
Осум часа дневно,40 неделно.
Еден час прекувремено.
10 години работен стаж.

Пријателството исто така
почна да се мери со време.
Она слободното.
Имање/немање време за
Осум минути телефонски разговор.
Два часа кафе муабет.
Целовечерна забава.

Љубовта ја мериме со време
на вложени емоции.
Пет години поминати заедно.
Три години во брак.
Љубов изнајмена на час.

Создаваме калапи во кои
собираме парчиња време
и ги обликуваме.
Мерка за должина,
мерка за тежина,
мерка за делување,
мерка за чувствување,
мерка за постоење,
платежна валута.
Обид да се измери немерливото.
Да се потроши неистрошливото.
Временски тегови
за да го извагаме животот.
И да го платиме
својот дел од бескрајот.

траги




Извади ги од глава
плановите за иднината
и стави ги во чаша со вода
покрај креветот,
како баба ми забите.
На крајот од денот
распаднати сме на ситни делчиња
и ноќта ги склопуваме,
секогаш на различен начин,
за да се разбудиме сосем нови.
Се уште сме тие,
од истиот материјал
но поинаку составени.
Мисли од пвц чекаат
да добијат нова форма
и нова намена.
Како мокри стапалки
на жежок асфалт
ги оставаме зад нас
личните впечатоци.
Останува сочувано
само она
кое сме го изгубиле.

украси на полица




Куп убави зборови
во разни големини и форми.
Како украси на полица,
стојат бесполезно
и фаќаат прашина.
Се уморив бришејќи ги.
Земи си ги со себе
од другата страна
на огледалото,
пред да почнам
да те гаѓам со нив
во напад на искреност.
Или само замолчи.
Барем ѕидот на тишината
нема полици.

троа хаику




Се спушта магла.
Дојди додека патот
не се изгубил.
*****
Голи вистини
смрзнуваат пред очи.
Пушти ги внатре.
*****
Додека мерев
длабочина на поглед,
потона мигот!